Balboa
Vasco Nuńez de Balboa wywodził się z hiszpańskiej szlachty, był jednak biedny, dlatego w wieku 26 lat poże-glował w 1501 r. na Morze Karaibskie w poszukiwaniu szczęścia i fortuny. Zatrzymał się na wyspie Hispaniola (obecnie Haiti), ale nie pobył tam długo. W 1510 r. dołączył (jako pasażer na gapę) do grupy osób płynących statkiem do Ameryki Środkowej, by założyć tam nową kolonię. Po dotarciu do celu podróżnicy istotnie założyli osadę i nazwali ją Darien. Balboa dowiódł swoich talentów przywódczych. W ciągu roku doprowadził Darien do rozkwitu, a król Hiszpanii - w uznaniu jego zasług - uczynił go gubernatorem tego obszaru. Wkrótce Balboa dowiedział się od tubylców, że niedaleko znajduje się drugi ocean i do zdobycia są bogate łupy. Postanowił, że do niego dotrze. Zebrał oddział złożony z nielicznych Hiszpanów i kilkuset tubylców i wraz z nimi przedarł się przez dżunglę. Po długiej, uciążliwej wędrówce ujrzał wreszcie ze szczytu wzgórza morze był to Ocean Spokojny. Wtedy zbiegł na dół i w pełnym rynsztunku rzucił się w fale z okrzykiem, że odtąd morze to należy do króla Hiszpanii! W nagrodę król przyznał mu tytuł gubernatora Mórz Południowych.